Het plan was om deze week iets te schrijven over een
heel ander onderwerp, ik had een afspraak voor een verhaal,
een soort interview zeg maar. Maar het verhaal liep iets anders en komt nu mogelijk volgende week als Buitenmomentje aan de beurt.

Ik was de Helmerhoek al voorbij en reed over de Heerschenkampweg, richting de Schaddendijk. Aangezien mijn caravan in Buurse staat en ik al een beetje verbonden ben aan Buurse, mede door de vele vrienden en bekenden die ik daar heb, fietste ik die kant op, dicht langs het Rutbeek, bij een ieder bekend.

Ik volgde de Oude Haaksbergerdijk, daar waar eens rechts een weiland met een reeënbosje was, daar staat nu een grote koeienstal, een hypermoderne loopstal van de familie Grobben. Een paar jaar geleden heb ik gevraagd aan Wim, ook een Wim, of ik eens de stal mocht bekijken, natuurlijk, antwoordde hij. We spraken een dag af en ik ging er kijken, prachtig, alles op de moderne manier, een melkrobot, en eigenlijk alles geregeld via de computer. Bij storingen ‘s nachts, wordt hij gewoon uit bed gebeld door zijn ….. computer. Vroeger woonden ze aan de Boswinkelweg, dat was vlakbij de Zuid Hollandlaan op het Boswinkel. Doordat er daar in de omgeving gebouwd werd en een autoweg onder de Van Veenlaan zou komen, moesten ze verhuizen en zo kwamen ze aan de Badweg in Boekelo terecht, waar ze jaren later weer weg moesten voor de nieuwe N18 en zo kwamen ze dus hier terecht aan de Oude Haaksbergerdijk.

Deze mooie stal heeft een verleden met Enschede en wel met het Pathmos.
De oude ijshal van het Pathmos is ooit gesloopt en de houten delen, zeg maar de grote voorwand met een ronde bocht eraan, werd naar de Oude Haaksbergerdijk gebracht en is daar later gezaagd in lange banen. In die tijd paste ik op het huis van vrienden in de vakantie en kon ik alles zien gebeuren, later paste ik weer op de paarden bij het huis van de buren en was daar dag en nacht om zo vrijwillig toch gratis vakantie te hebben, dichtbij huis. Iedere dag werd er gewerkt aan de stal en ook het dak is van
de oude ijshal, als je goed kijkt zie je dat het hout zo aan elkaar is bevestigd, dat de ronde kant beneden is , links en rechts en de punten in de nok aan elkaar zijn gemaakt. Zo is de hele stal gebouwd.

Afijn, ik fiets verder en voor mij ligt een prachtige weg met bomen vol met fris groen, hoewel de temperaturen tegenvallen, ziet het er al mooi zomers uit.Deze zandweg is een jaar of vier geleden afgesloten voor auto’s ,maar menigeen trekt zich daar niets van aan en voor je het weet, fiets je in een stofwolk.Ik passeer de plek waar ik een maand geleden ongeveer onderuit ben gegaan met de fiets, gelukkig ging het nu goed door op de weg te letten….Bij de kruising, de Leppeweg overgestoken vervolg ik de weg
die iets verderop overgaat in Hagmolenbeekweg. Rechts de weide waar altijd een grote groep Jersey koeien lopen, het zijn net reeën, wat de kleur betreft.Daar achter zie je over de bolling van het weiland, de daken
van enkele huisjes aan de Lefertweg, een straatje , verboden in te rijden, net voor de villa het Zonnebeek. Een mooi gezicht die rode daken die boven het groen uitsteken.

Als ik mijn weg vervolg kom ik langs het huis van kennissen, ook daar is alles veranderd en wordt het nooit meer zoals het was .Links kun je naar het Buurserzand, meestal ga ik één straat verder, dat is de Knoefweg, die dwars door het Buurserzand gaat en waar ik vaak reeën zie lopen, altijd mooi, ook vliegen hier mooie vogels, van roodborsttapuit, tot goudvinken en veel mooie andere vogels, zoals gisteren, toen er een keep vloog, ook wel Turkse vink genoemd. Die zie je niet zo vaak meer.

Maar ditmaal sla ik af richting de Wakel, de Wakel is het info centrum van het Buurserzand en een bord aan het begin van de weg nodigt uit voor koffie, thee, warme chocolademelk en appeltaart met slagroom…Daar heb ik maar geen gebruik van gemaakt, hoewel die calorieën na mijn fietstochtje vast wel weer verdwenen zouden zijn. Het klinkt wel verleidelijk…

Dit alles middenin de natuur en zo dicht bij huis, wat een geluk toch. Ik fiets verder over het veerooster en bevind mij op het Bommelaspad.Aan dit pad staat ook het hele oude huisje de Bommelas. Jarenlang werd deze in de vakantie gebruikt door vrienden van de natuur, wat je daar ook maar van denken mag.. maar inmiddels wordt dat niet meer gedaan.

Verder fietsend kom ik koeien tegen, koeien van het ras Hereford, die daar op de heide grazen en zolang ik weet lopen ze daar iedere zomer weer.
‘s Winters zijn ze daar niet meer, dan lopen ze in een weiland dicht bij de Haaksbergerstraat. Na het maken van een paar foto’s van deze goed gevormde dames fiets ik verder en kom langs het Buursermeertje…

Wie kent dat nou niet, als je geboren bent in de wijde omgeving, ben je er vast wel eens geweest, midden in de natuur ligt dit ven. Geen natuurlijk ven, maar voor zover ik het verhaal ken, is dit meertje gegraven door en voor de textielarbeiders van Van Heek, om in hun vrije tijd met hun gezinnen te recreëren.Als kinderen gingen we er met onze ouders heen en zaten rondom het meertje en we zwommen hier in het ondiepe water.

Vorig jaar zomer, met de enorme droogte, was het water verdampt.., weg… geen druppel meer en nu? Nu staat het weer vol met prachtig schoon regenwater, dat schijnt het te zijn, de ondergrond schijnt zo hard te zijn, dat er geen water door kan. Nu worden er vaak honden uitgelaten, zomers zie je nog heel zelden kinderen daar zwemmen.Het is een mooie omgeving en de mensen van de fotogroep Helmerhoekers zijn hier regelmatig te vinden met hun camera. De omgeving met heide en jeneverbessen, met eiken en berken, nodigt uit om er eens een wandeling of fietstochtje te maken.

Nog steeds dichtbij huis en dichtbij mijn caravan.Daar aangekomen vliegen er een paar putters voorbij, het is niet de eerste keer dat ik ze deze maand zie. Er is voor mij dus altijd wel ergens een rustpunt tijdens een
fietstocht en voor degene die nog iets verder wil fietsen. Het Haaksbergerveen of het Witteveen is ook erg mooi.

Waar kom ik jullie de volgende keer tegen?

Wim Boers